Η σχέση μας με το σώμα: ντροπή, έκθεση και η ανάγκη να ανήκουμε

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα με το σώμα τους.

Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα με το πώς φαίνονται — αλλά με το πώς νιώθουν όταν φαίνονται.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι μεγάλη.

Γιατί δεν είναι πάντα το σώμα αυτό καθαυτό το "θέμα".

Πολλές φορές είναι η εμπειρία του να είσαι ορατός.

Η αίσθηση ότι κάποιος μπορεί να σε παρατηρεί.

Ότι μπορεί να σε αξιολογεί.

Ότι κάπου, κάποιος σχηματίζει μια γνώμη.

Και αυτή η εμπειρία δεν ξεκινά το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι απλώς την κάνει πιο έντονη.

Η ντροπή δεν είναι πάντα εμφανής

Η ντροπή για το σώμα δεν μοιάζει πάντα με κάτι δραματικό.

Μπορεί να μοιάζει με μικρές κινήσεις:

• να τραβάς λίγο τα ρούχα
• να κάθεσαι διαφορετικά
• να ελέγχεις συνεχώς πώς φαίνεσαι
• να αποφεύγεις φωτογραφίες

Και όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν ενώ εξωτερικά φαίνεσαι “οκ”.

Αυτό είναι που κάνει την εμπειρία συχνά μοναχική.

Το σώμα και η έκθεση

Για πολλούς ανθρώπους, η έκθεση δεν είναι απλώς “να φαίνομαι”.

Είναι:

• να με βλέπουν
• να με κρίνουν
• να με συγκρίνουν

Και αυτό δεν είναι κάτι που επιλέγεται συνειδητά.

Είναι κάτι που έχει χτιστεί μέσα από εμπειρίες, σχόλια, βλέμματα και επαναλήψεις.

Δεν είναι θέμα χαρακτήρα

Η δυσκολία με το σώμα δεν λέει κάτι για το ποιος είσαι.

Δεν είναι αδυναμία.

Δεν είναι υπερβολή.

Δεν είναι ματαιοδοξία.

Είναι συχνά ένας τρόπος που το σύστημα ασφάλειας μέσα σου έχει μάθει να λειτουργεί.

Να σε προστατεύει από την έκθεση.

Και η ανάγκη να ανήκουμε

Κάτω από όλα αυτά, υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο:

η ανάγκη να ανήκουμε χωρίς να χρειάζεται να αλλάξουμε για να μας δεχτούν.

Να μπορούμε να υπάρχουμε μέσα στον κόσμο χωρίς να νιώθουμε ότι πρέπει να μικρύνουμε τον εαυτό μας.

Η σχέση με το σώμα δεν είναι μια ευθεία γραμμή.

Δεν αλλάζει με μία σκέψη ή μία απόφαση.

Αλλά μπορεί να μαλακώσει μέσα από μικρές στιγμές κατανόησης.

Και μερικές φορές αυτό είναι η αρχή.